Strukturalne zróżnicowanie argumentów predykatów


Inną znaną klasyfikacją typologiczną jest rozdział języków wedle stosunków morfosyntaktycznych - w w największym stopniu uproszczonej wersji na akuzatywne (zob. biernik) i ergatywne (zob. ergativus). jeżeli zestaw znaków posiada przypadki, rozdział ów wzmacniany na tym, lub podmiot w zdaniu nieprzechodnim używa tego samego przypadka, co podmiot w zdaniu przechodnim, lub również może tego, co dopełnienie. jeżeli dany zestaw znaków nie posiada przypadków, toż ma ustalony system SVO lub OVS, zaliczenie aż do typu akuzatywnego lub ergatywnego jest możliwe w poprzek porównanie tego szyku z szykiem zdania nieprzechodniego.

Wiele języków wykazuje styl mieszany, akuzatywno-ergatywny, np. ma ergatywną morfologię, toż akuzatywną składnię. Istnieją języki, zwane aktywnymi, w których niektóre czasowniki nieprzechodnie ("aktywne") wymagają podmiotu w takim przypadku, jak podmiot zdania przechodniego, i inne czasowniki nieprzechodnie ("statyczne") - wobec tego jak dopełnienie. w końcu są również języki, które ograniczają ergatywną składnię i morfologię aż do pewnych kontekstów (zjawisko to określa się terminem ergatywność rozszczepiona), przeciętnie aż do określonej osoby podmiotu lub dopełnienia, albo również aż do określonego czasu lub aspektu czasownika (np. zestaw znaków gruziński cechuje składnia ergatywna, jeżeli verbum użyty jest w czasie przeszłym określanym jak aoryst, pozycja tym trudno niektóre czasowniki mają składnię ergatywną).

Według bardziej rozbudowanej wersji wyróżnia się:

homepage | contact | html | css | © 2007 Anyone | Design by www.mitchinson.net | This work is licensed under a Creative Commons Attribution 3.0 License