Klasyfikacja języków
Kryterium morfologiczne
- języki izolujące – nie można pojedynczych morfemów dopuszczalny samodzielnymi wyrazami. najbardziej typowym przykładem jest język chiński. Mniej typowym jest język angielski.
- języki analityczne - układy gramatyczne wyrażają luźne morfemy w postaci form czasownika posiłkowego, przysłówków i przyimków. Przykładem dopuszczalny język francuski.
- języki aglutynacyjne – statystyczny wyraz to jedynka morfem semantyczny i jedynka lub więcej morfemów gramatycznych, spośród których każdy ma określoną pojedynczą funkcję, oraz ich priorytet w niewielkim stopniu zależy od chwili morfemu bazowego. Przykładem mogą być język turecki, węgierski, fiński, estoński. Mniej typowe języki aglutynacyjne to język japoński i esperanto. wymarły język etruski też był aglutynacyjny.
- języki fleksyjne (inaczej syntetyczne) – wyraz składa się statystycznie spośród jednego morfemu znaczeniowego i jednego lub więcej morfemów gramatycznych, które niezmiernie często spełniają więcej aniżeli jedną funkcje gramatyczną, i spełniają ją spośród trudem przy pewnej grupie morfemów bazowych. Typowe przykłady to regionalny i łacina.
- języki alternacyjne – w których funkcję gramatyczną spełniają alternacje samogłosek, lub wymiany samogłosek zachodzące w środku morfemu. rdzeń spółgłoskowy pozostaje bez zmian. Typowym przykładem są w tej okolicy języki semickie.
- języki polisyntetyczne – w których elementy morfologiczne łączą w sobie liczne funkcje, oraz w tym samym czasie nie ma dokładnie określonej kategorii części mowy. Rozmywa się sprzeczność wśród wyrazem oraz zdaniem. Zaliczamy w tej okolicy np. języki eskimo-aleuckie.