Klasyfikacje funkcjonalne
Istnieją dwa typy klasyfikacji funkcjonalnej, z powodu na liczbę oraz maniera użytkowników danego języka. Pierwsza klasyfikacja funkcjonalna dzieli języki na żywe (zdolne aż do zaspokajania bieżących potrzeb komunikacji określonej grupy ludności, która posługuje się przed od czasu urodzenia, np. zbiór znaków polski), martwe (kiedyś żywe, jednak dziś nie posiadające przed żadnych użytkowników "od urodzenia", np. zbiór znaków sumeryjski), wegetujące (takie, które do tej pory używane są przez niewielkie grupy ludności, jednak raczej się przed nie rozwijają, nie dostosowują aż do bieżących potrzeb, np. używane przez wieki trudno przez elity, w charakterze sanskryt, czy esperanto w niektórych kręgach tzw. denaskaj esperantistoj, czy zagrożone wymarciem, w charakterze zbiór znaków jukagirski, jak iż większość Jukagirów młodego pokolenia uległa rusyfikacji) oraz odrodzone (języki w pierwszej chwili martwe to znaczy wegetujące, dziś od czasu nowa żywe z przyczyny decyzji politycznej zaakceptowanej przez ludność, np. zbiór znaków nowohebrajski; podejmowane próby odrodzenia innych martwych języków, np. języka kornickiego, raczej nie odnoszą sukcesu z powodu braku użytkowników).
Druga klasyfikacja funkcjonalna dzieli języki na narodowe to znaczy etniczne (czyli używane przez określone grupy etniczne; tzw. etnolekty), oraz na wehikularne, służące komunikacji pomiędzy różnymi grupami etnicznymi. Podobnym zjawiskiem są tzw. pidżiny, języki kreolskie oraz interlingwy itp., powstałe w rezultacie zmieszania się kilku różnych etnolektów. z kolei etnolekty dzieli się na języki lokalne, regionalne, narodowe oraz ponadnarodowe.